Lesson 24 อ่าวเห้ยย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นิหน่าา

          จบปี 2559 หัวใจของฉันยังคงวางไว้ที่เดิม เพิ่มเติมคือความคิดถึงจากฉัน เพิ่มมาพอๆกันคือระยะห่างของเรา

Lesson 23 แต่ความคิดถึงมันห้ามไม่ไหว มันคงห้ามไม่ไหว

          เคยมีคนถามนะ ว่าทำไมไม่เปิดใจ ลองหาอะไรใหม่ๆเข้ามาในชีวิต ผมก็ตอบเขาไปว่าไม่รู้สิ ใจมันยังไม่พร้อมมีใครมั้ง
          แต่รู้ไหมว่าในความจริงที่ยิ่งกว่าจริงนั้น ผมเปิดใจจนกว้างกว่าปากแม่น้ำเจ้าพระยาอีก แต่แค่มันยังไม่เจอคนที่จะทำให้ฉันรู้สึกได้เหมือนที่ฉันรู้สึกกับเธอได้ก็เท่านั้นเอง
          ไม่รู้ป็นอะไร อยู่ๆ ก็คิดถึงเธอขึ้นมา คือจริงๆ ปกติก็คิดถึงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันคิดถึงเหมือนสมัยยังเพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ

Lesson 22 เพราะพ่อ คือร่มเงา

          เพราะพ่อ คือผู้ที่ให้ร่มเงาแก่ลูกเสมอ 

          สถานที่ : สะพานภูมิพล 

Lesson 21 หากฉันรู้สักนิด

          หากฉันรู้ว่าเธอชอบกินอะไรที่สุด ยากแค่ไหน ฉันก็จะเรียนรู้และทำมัน หรือหามันให้เธอ
          หากฉันรู้ว่าเธอชอบไปไหนที่สุด ฉันก็จะอยู่เคียงข้างและไปเป็นเพื่อนเธอ ทำให้เธออุ่นใจ
          หากฉันรู้ว่าเธอชอบกวีบทไหนมากที่สุด ฉันจะพยายามเขียนกวีบทใหม่ให้ใกล้เคียงกับกวีในใจของเธอ
          หากฉันรู้ว่าเพลงไหนที่เธอใส่หัวใจลงไปมากที่สุด ฉันจะเป็นเสียงดนตรีที่ขับกล่อมความสุขของเธอ
          แต่หากวันไหนที่ฉันรู้ว่าเธอไม่ต้องการฉัน อยากให้ฉันไปไกลๆ ฉันคงต้องตาย ไม่ใช่ตายเพราะเสียใจ แต่ตายเพราะฉันทำสิ่งนั้นให้เธอ

Lesson 20 แด่มิตรภาพที่ไม่ยาวนาน

          คนเราถ้าได้ลองถอดหน้ากาก และยื่นมีดใส่กันแล้ว  ต่อให้กลับมาสวมหน้ากากสวยหรูเท่าไร มันก็ไม่มีทางไว้ใจกันได้หรอก

Lesson 19 มนุษย์ผู้ไม่เคยสนตัวเองในอดีต

           ฉันจะรู้สึกขบขัน และอายแทนทุกครั้ง ที่พบเจอคนที่ไม่เคยช่วยเหลือใครเลย อยู่ๆ ก็มาขอความช่วยเหลือจากคนอื่น น่าตลกยิ่งนัก

Lesson 18 เรื่องที่คนรู้ จะไม่มีวันรู้

          คนที่ขาสั้น และขาลอยจากพื้นตลอดเวลาจะไม่มีทางรู้เลยว่า คนที่ขายาวมีความสุขมากแต่ไหน ที่ได้นั่งเก้าอี้ที่สูงมากพอ จนขาของเขาลอยจากพื้น

Lesson 17 เงียบเท่าไร ได้ยินมากเท่านั้น

          คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ไม่ต้องบอกรัก ไม่ต้องบอกคิดถึง ขอแค่คุณเงียบ เงียบให้มากพอ ที่จะได้ยินเสียงหัวใจของฉัน บอกรักและคิดถึงคุณทุกเวลา 

Lesson 16 ว่ารักเหมือนดวงตะวัน หรือรักเหมือนจันทร์เฉิดฉาย

       

          ความรักสำหรับผมน่ะเหรอ? มันไม่ใช่การได้มานั่งคุย หรือนอนกอดกันทั้งคืนหรอก (แม้จะยอมรับว่ามันก็ส่วนหนึ่งของความรักก็ตาม) แต่หลักๆ แล้วผมคิดว่าความรักคือการที่เราได้ห่วงหาอาทรใครสักคน ไม่ว่าเขาจะอยู่ใกล้หรือไกลแค่ไหน พลังแห่งความรักที่เรามีมันจะส่งให้เขารับรู้ได้ ซึ่งสิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาเองต้องรับรู้ด้วยว่าเราหวังดีกับเขาเสมอ เหล่านี้เองที่ทำให้หัวใจของคนเราสามารถเดินไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง
          เอาเป็นว่าสรุปส่งท้ายคนเขียนก็งงนะ แต่หวังว่าคนอ่านจะไม่งง ก็ตามนั้นแหละ เอวัง

Lesson 15 ไม่รู้สินะ ฉันไม่ได้ใส่ใจ

          ไม่เคยมีใครสอบฉันหรอก ว่า ควรจะจดจำ และใส่ใจในเฉพาะเรื่องที่ควรใส่ใจเท่านั้น ทีนี้ต้องมาตีความต่อว่า คำว่า "เรื่องที่ควรใส่ใจ" ขอบเขตของมันคืออะไร
          สำหรับผมแล้ว เรื่องที่ควรใส่ใจคือ เรื่องที่เมื่อเรามีปัญหากับมันแล้ว มันส่งผลต่อการดำรงชีวิต เช่น การถูกคาดโทษว่าทำงานไม่ดี คุณจะถูกปลดออกจากงาน อันนี้ถือว่าควรใส่ใจ ในขณะที่เรื่องบางเรื่อง ถ้าไม่มี หรือไม่ได้ทำแล้วชีวิตก็ยังปกติ แบบนั้นแหละ คือเรื่องที่ไม่ควรใส่ใจ

Lesson 14 wanna be on top.

          ปี 2558 ที่ผ่านมา บอกได้เลยว่าเป็นปีที่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมาย มากจนรับมือแทบไม่ทัน มากจนน่าตกใจแล้วไม่มีใครอยากเชื่อ โดยเฉพาะเรื่องของหน้าที่การงาน หลายๆอย่างไม่เป็นดังหวัง แต่ก็ช่างมัน ทุกอย่างมันผ่านมาถึงจุดที่เรายืนแล้ว เชื่อว่า มันกำลังจะดี และกลับมาดีกว่าที่เคย

Lesson 13 จากก้าวที่ 30 ย้อนไปไม่ถึง 1

                 เมื่อครั้งยังเป็นเด็กเล็กนั่น