วันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2558

Lesson 12 ก้าวที่ 30 เริ่มต้นแล้ว



          หากอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์อยู่ที่ 75 ปี วันนี้ ผมเดินทางมาเกิน 1 ใน 4 ของเส้นทางแล้วสินะ มองหันกลับไป เออระยะทางก็ไม่ใช่น้อย มองไปรอบๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจดังๆ ไหนล่ะ หนทางสู่อนาคต พอมองไปข้างหน้าก็ดูมืดมนเหลือเกิน
          ปีนี้เป็นครั้งแรก ที่รู้สึกว่าเราต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว ปีที่ผ่านมาย่ำแย่เหลือเกิน ในเรื่องของการเงินและการงาน ขอถือโอกาสก้าวที่ 30 ของชีวิต และโอกาสที่กำลังจะถึงปีใหม่ เป็นจุดเริ่มต้นที่จะเริ่มพัฒนาตัวเอง มองหาอนาคต เพื่อครอบครัว เพื่อตัวเอง พร้อมแล้วใช่ไหม เริ่มเลยสิวะ


วันอาทิตย์ที่ 6 ธันวาคม พ.ศ. 2558

Lesson 11 เรื่องราวของความน่ายินดี



          ก่อนอื่น ออกตัวก่อนเลยว่า ไปงานแต่งงานเพื่อนมาก็หลายคู่ การที่เขียนบล๊อคถึงคู่นี้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเพียงแต่รู้สึกว่า ช่วงนี้ไม่ได้เขียนอะไรนานแล้ว ประกอบกับรู้สึกอยากอวยพรเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ ม.ต้น ให้มีความสุขกับชีวิตแต่งงานด้วย
          ตุ่น คือเพื่อนที่ผมรู้จักมาตั้งแต่ปี 2541 แล้ว นับถึงวันนี้ก็เกือบ 20 ปีสินะ ตอนที่เรียนก็ไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก็มีโอกาสได้ทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยๆ เลขที่ในชั้นเรียนของเราอยู่ใกล้กันตลอดตั้งแต่ ม.1 - ม.6
ตุ่นกับโบว์ เริ่มรู้จักกันตอน ม.4 ผมก็จำไมไ่ด้แน่ชัดนักว่าความรักของพวกเขาเริ่มต้นตอนไหน แต่หลังจากที่เขารักกันแล้ว พวกเขาถือว่าเป็นคู้รักที่น่ารักมากๆ คู่หนึี่ง เห็นได้ชัดจากระยะเวลายาวนานที่เขาบ่มเบาะความรู้สึกจนสุกงอม และอดไม่ไหวที่จะสร้างครอบครัวด้วยกัน นี่คือควาน่ายินดีอย่างยิ่ง ที่พวกเรา 6/2 อยากจะมอบให้เพื่อนสองคน
          ถ้าผมเข้าใจและไล่เรียงไม่ผิด สองคนนี้น่าจะเป็นคู่รักในห้องเรียน เพียงคู่เดียวที่เดินทางมาถึงขั้นนี้ได้ ดังนั้น ขอให้เพื่อนทั้งสองคน มีความสุขทุกคืนที่หลับตาลงพร้อมกัน และมีความสุขมากขึ้นทุกวันที่ตื่นมาตอนเช้า มีหลานให้เพื่อนๆ ได้อุ้ม ได้แกล้งไวไวนะ ฮ่าๆๆๆ

วันพุธที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2558

Lesson 10 ขอเลือกหน่อยได้ไหม

                       เห็นหลายๆคน บ่น ว่า ชีวิตถึงทางแยก ถึงเวลาที่ต้องเลือก
ฉันได้แต่กระหยิ่มในใจ ชีวิตฉันไม่เคยเห็นมีตัวเลือกให้ปวดหัวแบบนี้มั่งเลย