Lesson 9 (ไม่รู้ประเทศไหน เอ่ยไปลอยๆ)

                      เรามาถึงยุคที่ ...
    นักฟุตบอลทีมชาติ หล่อและมีสาวๆกรี๊ดในฐานะสตาร์ หาใช่นักกีฬา
    เที่ยวทีไร ต้องบอกออกไปว่าใช้เงินน้อย สไตล์ฮิปๆ จากรายได้จิ๊บๆ
    แต่พอถามถึงเรื่องเงินเดือน เกลื่อนกลาดทั่วไปใช้เงินเดือนแปดหมื่นก็ไม่พอ
    คนหล่อ แต่งซกมก เรียกแนว คนหน้าแมวแต่งเนี้ยบเรียกไม่เหมาะกับเบ้า
    ถ่ายรูปสีซีดโพสเฟสเรียกสโลว์ไลฟ์ ไม่ทันไรเตะไข่หมาด่าแม่เจ๊ก

ไม่อยากลงชื่อ
10 ต.ค. 2558
 
 

Lesson 8 (พักยก)

           เขาว่ากันว่าใน 1 ชีวิตของเรานั้น ควรใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด อะไรที่ไม่เคยทำ ให้ลองทำ(ถ้ามันไม่ทำให้ใครเดือดร้อนและผิดศีลธรรม) ผมเองก็พยายามทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ ไม่เดือนร้อนใคร ไม่รบกวนใคร และไม่เดือนร้อนตัวเองด้วยเช่นกัน 

           ชีวิตนี้ผมพลิกล็อคมาหลายครั้งครับ ด้วยความที่ตอนเด็กๆ เรียนเก่ง คนเลยคาดหวังเยอะ สุดท้ายก็ซิ่วจากมหาวิทยาลัยปิดมาเรียนรามคำแหง เรียนมหาวิทยาลัยก็ได้เกียรตินิยม แต่ไม่สามารถหางานที่มีค่าตอบแทนสูง(เท่าที่คนอื่นคาดหวังได้) ชีวิตผมผ่านการเป็นอันดับ 1  ผ่านความผิดหวังในหน้าที่การงาน  ผ่านคำว่าไม่ผ่านโปรแบบการเมือง) ตกงานนอนอยู่บ้านก็เคยมาแล้ว แต่เชื่อเหอะว่าชีวิคนเรามันยังไม่หมดเท่านี้หรอก นี่มันแค่ “พักยก” เท่านั้น  สำหรับเรื่องงานตอนนี้ไม่ผมก็เขา ใครซักคนต้องชนะ ผมภาวนาขอให้เป็นผมละกัน จะได้เป็นตัวพ่อขององค์กร อีกครั้ง 

หนุ่มน้อยฤดูหนาว
9 ต.ต. 2558

Lesson 7 ( ชง ทั้งที ต้อง ชง ให้อร่อย )

                 เมื่อก่อนนี้ มั่นใจมากกว่า ชีวิตเรา เราลิขิตเองได้ด้วยความต้องการของเราเอง ไม่เคยเชื่อเรื่องปีชงมาก่อน จนมาปีนี้ ที่เขาว่าฉลูชงเต็ม ๆ ทีแรกก็เหรอ อืม รับทราบนะ แต่พอช่วงกลางปี
ชีวิตก็ลุ่ม ๆ ดอน ๆ เปลี่ยนงานมาตลอด ถามว่าลำบากไหมก็ไม่มาก แต่ท้อมีบ้างไหม โคตรเยอะเลยว่ะ แต่พยายามไม่ท้อนาน ต้องลุกให้ไป ไม่งั้นมันจะชวนท้อกว่าเดิม อ้อ สิ่งเดียวที่ดีเพราะปีชง คือ งานมันขลุกขลัก ต้องเปลี่ยนงานบ่อย เงินเดือนมันก็เลยได้เยอะขึ้นโดยปริยาย เนอะ #ปาดน้ำตา

หนุ่มน้อยฤดูหนาว

Lesson 6 ( ทุกอย่าง มันคืออิสระ ของความเป็นฉัน )

     สวัสดีครับ ผมชื่อแฟ็ตครับ อิสระ สุทธิมานัส หรืออาจมีชื่อๆ ที่ใครเรียกกันอันนั้นก็ไม่ผิดกติกาครับ

ผมเป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ ยิ้มรับตลอด ใครๆก็ชอบผมตอนยิ้มครับ อยู่ที่ไหนก็มีแต่คนบอกว่าผมหน้าเหมือนตัวการ์ตูนอะไรซักอย่าง พอถามว่าตัวไหนก็ไม่มีใครตอบได้ซักคน

     อาจเพราะผมเป็นคนชอบยิ้ม คนเลยมองว่าผมเป็นคนใจเย็นครับ ซึ่งจริงๆแล้วผมโคตรจะใจร้อน

เวลาผมว่างๆ ผมชอบเอาปากกาขีดๆเขียนๆลงบนกระดาษ ส่วนใหญ่จะอ่านไม่ออกหรอกครับว่าเขียนอะไร อีกอย่างที่ชอบคือ ชอบเที่ยว ชอบถ่ายรูป ชอบเขียนบล็อก นั่นแหละชีวิตผม อาจดูไม่หวือหวา แต่แค่นี้ผมก็มีควาสุข

ข้อเสียของผมเหรอ ผมเป็นคนชอบแบกโลกทั้งใบไว้บนสมองก้อนน้อยๆรอยหยักไม่มีของผม ส่วนข้อดีก็มีบ้าง ตรงที่เป็นคนมองโลกในแง่ดีแต่ก็แค่บางครั้งเท่านั้นแหละ

     ขออวดตัวเองหน่อย ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มองโลกกว้างกว่าใครหลายๆคน พี่ชายคนหนึ่งสอนผมเสมอว่า เวลามองอะไรให้มองจากมุมสูง ๆ แล้วเราจะเห็นภาพเห็นปัญหามากกว่าคนอื่น

     บางคนชอบมองว่าผมสโลว์ไลฟ์ ไม่เลย ผมขี้เกียจต่างหาก ขี้เกียจหมดทุกเรื่อง ส่วนอาการชอบเที่ยงคนเดียว อันนั้นชอบจริงๆ ไมได้ดัดจริตอยากจะฮิปสเตอร์แต่อย่างใด

     ผมเป็นคนไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยครับ นึกอยากจะมาก้็มา นึกอยากจะไปก็ไป อย่างการเขียนบล็อกนี้ก็เช่นกัน 

หนุ่มน้อยฤดูหนาว